โดราเอมอนกับฉัน
Yami KID
 

ท่ามกลางของสะสมโดราเอมอนที่มีอยู่มากมายภายในบ้าน หนังสือการ์ตูนโดราเอมอน
แบบทั้งมีลิขสิทธิ์ และไม่มีลิขสิทธิ์ที่กองเป็นภูเขาเลากา ลองมานึกย้อนกลับไปแล้ว
ฉันชอบโดราเอมอนตั้งแต่เมื่อไรกันนะ
 

เท่าที่จำความได้จริง ๆ ก็คงเป็นตอนอนุบาลสาม ฉันจำภาพตัวเองกำลังนั่งอ่านหนังสือ
การ์ตูนโดราเอมอนเล่มเก่า ๆ ที่อ่านแล้วอ่านอีกจนขาดวิ่นได้ดี
ฉันในตอนเด็ก ๆ จำได้ด้วยซ้ำว่าไอ้หน้าที่อ่านจนขาดไปแล้วนั้นเขียนอะไรไว้บ้าง
แต่น่าเสียดายที่ฉันในตอนนี้ได้ลืมไปแล้ว แต่บางทีถ้าฉันหาหนังสือเล่มนั้นเจอ
ฉันคงจะจำได้ก็ได้ว่ามันเขียนอะไรไว้บ้าง 
 

แม่ของฉันเล่าให้ฟังว่า ฉันในตอนนั้นต่างจากเด็กคนอื่น ๆ เพราะเด็กคนอื่น ๆ
เขาอยากให้พ่อแม่อ่านนิทานก่อนนอนให้ฟังกันทั้งนั้น แต่ฉันนี่สิให้พ่อแม่อ่าน
โดราเอมอนให้ฟังก่อนนอน อ่านอยู่เล่มเดียวนั่นแหละ อ่านจนคุณแม่เบื่อจะอ่าน 
แต่ช่างปะไรเล่า ตอนนั้นฉันจำได้แทบทุกคำพูดแล้ว ก็เลยนำคำที่จำได้จนขึ้นใจ
มาประกอบกับภาพที่เห็นในการ์ตูน เด็กอนุบาลคนอื่น ๆ เขาอ่านคำว่าอะไรได้
เป็นคำแรกก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่สำหรับฉันนั้นเป็นคำนี้
 
โ.ด.ร.า.เ.อ.ม.อ.น

เรื่องของฉันเมื่อตอนอนุบาลหรือประถมยังไม่หมดแค่นั้น สมัยที่ทีวีสียังไม่แพร่หลายนัก
 ฉันก็ดูแต่โดราเอมอนในทีวีขาวดำเครื่องเล็ก ๆ ที่บ้านมาตลอด วันหนึ่งที่บ้านได้ทีวีสี
เครื่องใหญ่กว่าเดิมมา ฉันที่ต้องดูโดราเอมอนตามปกติก็ต้องตกใจเป็นอันมาก 
 
ทำไมโดราเอมอนถึงตัวโตขนาดนี้ ทำไมโดราเอมอนไม่ใช่สีดำ
ทำไมกลายเป็นสีฟ้า โดราเอมอนของหนู!!!
 
แต่ไม่นานนักฉันก็ทำใจได้กับโดราเอมอนสีฟ้าได้ ก็ภาพมันสวยกว่านี่นา


คุณแม่ยังเล่าให้ฟังอีกว่า ฉันในตอนเด็ก ๆ น่ะกลับบ้านมาอยู่คนเดียวก็ไม่เคยเหงา 
เพราะมีโดรามอนอยู่เป็นเพื่อนทุก ๆ วัน มีวีดีโอโดราเอมอนอยู่ในบ้านไม่กี่ม้วน 
ก็ดูซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นพอ ๆ กับการ์ตูนที่มีอยู่เล่มเดียวในบ้านนั่นแหละ
แน่นอนว่าดูจนจำได้ สงสัยว่าคงดูจนวีดีโอยืดหมดแล้วกระมัง คุณแม่รู้ดีว่าฉันน่ะ
ขาดโดราเอมอนแล้วจะอยู่ไม่สุข ไม่ยอมอยู่บ้านนิ่ง ๆ แน่ เลยพาฉันไปเช่าวีดีโอ
โดราเอมอนตอนใหม่ ๆ มาดูทุกวัน จนลำบากพี่เจ้าของร้านเช่าวีดีโอต้องไปหา
โดราเอมอนตอนใหม่ ๆ มาให้ฉันเช่าดูอีกเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็ก เปิดวีดีโอดู
โดราเอมอนซ้ำไปซ้ำมาทุกวันจนกระทั่งร้านเช่าวีดีโอเขาเลิกกิจการไปนั่นแหละ
 

คุณพ่อ คุณแม่ คนรอบตัวเมื่อรู้เข้าก็ให้การสนับสนุนเต็มที่ หนังสือการ์ตูนที่มี
อยู่เล่มเดียวก็มีเพิ่มขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เดินผ่านเจอต้องร้องขอให้คุณพ่อคุณแม่ซื้อให้ให้ได้ 
มีครั้งหนึ่งฉันจำได้ดีเลยว่าคุณพ่อกลับบ้านมาพร้อมกับห่อกระดาษถุงใหญ่ห่อหนึ่ง 
คุณพ่อบอกให้ฉันลองแกะดู ในนั้นมีหนังสือการ์ตูนโดราเอมอนอยู่เต็มไปหมด 
คุณพ่อบอกว่าให้เดินถือการ์ตูนกลับบ้านมันน่าอายเลยขอให้เขาห่อให้ 
 
อายอะไรกันคะพ่อ นี่มันโดราเอมอนนะ ไม่ใช่ยาบ้าสักหน่อย

ตอนเด็ก ๆ คนเราก็ย่อมมีเรื่องไร้เดียงสาให้ผู้ใหญ่เก็บเอามาแซวกันทั้งนั้น 
สำหรับฉันก็มีเหมือนกัน มีครั้งหนึ่งฉันได้แผนที่บ้านโนบิตะที่แถมมากับการ์ตูน
เรื่องโดราเอมอนนั่นแหละ ฉันดีใจมากรีบวิ่งไปหาคุณพ่อคุณแม่ทันที 

“พ่อจ๋าแม่จ๋าได้แผนที่บ้านโนบิตะมาด้วย พาหนูไปญี่ปุ่น ไปหาโดราเอมอนที”

คุณพ่อถามกลับมาว่า “แล้วแผนที่นี้มันอยู่จังหวัดไหนในญี่ปุ่นล่ะลูก” 
นั่นสินะ ในแผนที่ไม่มีเขียนไว้เสียด้วย ไปไม่ถูกก็เลยอดไปเลย
 

นอกจากนี้ฉันยังจำตอนที่หนังสือการ์ตูนมีหน้าพิเศษ บอกเกี่ยวกับภายในโดราเอมอน
ฉันก็ดีใจอีก รีบวิ่งไปหาคุณพ่อ “พ่อจ๋า ๆ ได้วิธีสร้างโดราเอมอนมาแล้ว
 
พ่อไปซื้อของพวกนี้มาสร้างโดราเอมอนให้หน่อย หนูอยากเจอโดราเอมอน”
คุณพ่อก็เอาโครงสร้างโดราเอมอนไปดู แล้วสักพักก็บอกว่า
 
“แล้วพ่อจะไปหาซื้อเตาปฏิกรณ์ปรมาณูมาให้หนูได้ยังไงเนี่ย” 
ฉันในตอนนั้นไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร แต่คุณพ่อพูดแบบนี้แสดงว่า
มันต้องไม่มีขายใน 7-11 แน่ ๆ ฉันก็ได้แต่ถอดใจอีกหน
 

  ในเมื่อสร้างโดราเอมอนไม่ได้ ก็ไปหาโดราเอมอนเองเลยก็แล้วกัน
ที่บ้านมีโต๊ะเขียนหนังสืออยู่ตัวนึงหน้าตาคล้าย ๆ โต๊ะของโนบิตะเลย
มีลิ้นชักด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้ฉันเปิดลิ้นชักแล้วโดดลงไปหา
โดราเอมอนที่ศตวรรษที่ 22 แน่นอนว่าฉันไม่ได้เจอโดราเอมอนหรอก 
เห็นแต่ดาว ทั้งฉันทั้งลิ้นชักร่วงลงมา โต๊ะพังเลยล่ะ


 นอกจากนี้ฉันยังมีอีกฉายาหนึ่ง เด็กผู้หญิงน่ะ ไม่ว่าใคร ๆ ก็มีความฝัน
อยากเป็นเจ้าหญิงกันทั้งนั้น แต่สำหรับฉันนั้นต้องขอเรียกตัวเองว่า
“สโนไวท์กับโดราเอมอนทั้ง 9” ฉันหมายถึงตุ๊กตาตัวเล็กตัวใหญ่ที่มี
อยู่เต็มเตียงนั่นไงล่ะ แต่ละตัวก็มีชื่อง่าย ๆ ว่า
โดราเอมอนใหญ่ โดราเอมอนเล็ก โดราเอมอนเล็กจิ๋ว โดราเอมอนซูเปอร์เล็กจิ๋ว
โดราเอมอนขาว โดราเอมอนดำ ตั้งเป็นครอบครัวเลยล่ะ
เล่นตั้งแต่เด็ก ๆ จนดำปี๋ มาจนป่านนี้ก็ยังไม่ได้ซัก ฉันว่าร่องรอยความดำนั่นน่ะ
เป็นสิ่งที่แสดงได้เป็นอย่างดีเลยนะว่าฉันกับโดราเอมอนพวกนั้นผ่านอะไร
หลายอย่างมาด้วยกันมากแค่ไหน แต่ไม่รู้ทำไมพอไปบอกเรื่องนี้กับใคร ๆ เขาก็ได้แต่บอกว่า 
“เพราะเธอขี้เกียจซักเองมากกว่า” อย่างมองโลกในแง่ร้ายกันได้ไหม ถึงมันจะจริงนิด ๆ ก็เถอะ


ส่วนเหตุผลที่ทำให้ฉันไม่เล่นตุ๊กตาทีละตัวน่ะเหรอ มันเป็นเพราะว่าฉันกลัวตุ๊กตา
ที่ฉันไม่ได้เล่นด้วยจะน้อยใจน่ะสิ ก็เลยเล่นมันทีเดียวเก้าตัวนั่นแหละ
บางตัวคุณพ่อคุณแม่ก็ซื้อให้ แต่มีอยู่สองตัวที่ฉันจำความเป็นมาของมันได้ขึ้นใจ 

ตัวแรกชื่อเจ้า “โดราเอมอนดำ” เมื่อก่อนเคยมีชื่อว่าโดราเอมอนเล็กอยู่หรอก
แต่พอได้ตัวใหม่มา ขนาดดันเท่ากันเสียนี่ ไม่รู้จะตั้งชื่อว่าอะไร เจ้าตัวนี้ได้มาใหม่ ๆ
ยังขาวอยู่ ถ้างั้นเจ้าตัวเก่าที่ดำแล้วเปลี่ยนชื่อเป็นโดราเอมอนดำไปก็แล้วกัน
แต่ที่ฉันอยากเล่าจริง ๆ น่ะไม่ใช่ที่มาของชื่อมันหรอก แต่เป็นเรื่องที่ว่าฉันได้มันมาอย่างไรต่างหาก
 
ที่มาของมันก็คือฉันได้มาจากลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งชื่อ “ทิพย์” มาเที่ยวที่บ้าน
และซื้อตุ๊กตามาฝากฉันกับน้องสาวคนละตัว ตัวหนึ่งเป็นวัว อีกตัวหนึ่งเป็นโดราเอมอน
น้องสาวฉันเป็นพวกที่ว่าถ้ารู้ว่าฉันอยากได้อะไร ก็จะเอาอันนั้นแหละแน่นอนว่าน้องสาว
ต้องอยากแย่งโดราเอมอนจากฉันแน่

ตอนนั้นจำได้เลยว่าน้องสาวอยู่ใกล้ตุ๊กตามากกว่า และกำลังจะเลือกตุ๊กตาโดราเอมอนอยู่แล้ว
แต่ฉันที่อยู่อีกมุมห้องเห็นโดราเอมอนที่อยู่มุมห้อง อดรีนาลีนก็ขับเคลื่อนต้องได้มาให้ได้! 
ก็เลยวิ่งมาคว้าโดราเอมอนไปได้ท่ามกลางความงงของน้องสาวและลูกพี่ลูกน้องนั่นแหละ

อีกตัวหนึ่งชื่อว่า “โดราเอมอนยักษ์” ได้ชื่อนี้ตั้งแต่ได้มาไม่เคยเปลี่ยน
เพราะตัวมันใหญ่จริง ๆ แต่ก็เป็นตัวที่ได้มาแล้วปลื้มใจที่สุด
เพราะเป็นของขวัญวันเกิดตอน ม.2 ที่เพื่อน ๆ ในกลุ่มซื้อมาให้
ทั้งปลื้มทั้งหนักใจพร้อม ๆ กัน เพราะมันตัวใหญ่มาก ถึงขนาดต้องให้นั่งเรียน
ด้วยกันบนโต๊ะเรียน คุณครูเข้ามาก็งง ทำไมมีโดราเอมอนมานั่งเรียนด้วย
ขากลับยังต้องนั่งรถสามล้อกลับเลย 

ตัวอื่น ๆ ก็มีเรื่องประวัติไม่แพ้กัน แต่เอาไว้เล่าในโอกาสหน้าดีกว่า
 

ในยุคที่อินเตอร์เนทเข้ามาถึงด้วยความที่คุณพ่อของฉันเป็นโปรแกรมเมอร์
ฉันก็เลยได้เล่นคอมพิวเตอร์เร็วกว่าคนอื่น ๆ ในยุคนั้น คุณพ่อสอนฉันทำเวปไซท์
ด้วยโปรแกรม Dreamweaver ตอนป. 5ฉันจึงได้มีเวปไซท์เป็นของตัวเองครั้งแรก
ตอน ป.5 นั่นเอง และแน่นอนว่าต้องเป็นเวปไซท์เกี่ยวกับโดราเอมอน URL ของเวปฉัน
นั้นจำได้ไม่ลืมหรอก http://thai.to/doraemon4u 
 
แต่น่าเสียดายที่เป็นเวปจดทะเบียนฟรี อยู่ได้ปีสองปีก็ล่มเสียแล้ว
คุณพ่อบอกว่าถ้าจริงจังจะจดทะเบียน .com ให้ก็ได้ แต่ฉันในตอน ป.5
นั้นคิดว่าค่าจดทะเบียนมันแพงเกินไปหน่อย และก็ไม่ได้มีข้อมูลอะไรต่างจากเวปอื่น ๆ ด้วย 
เวป doraemon4u ของฉันก็เลยปิดตำนานไปแค่นั้น โดยที่มีคนรู้จักเพียงไม่กี่คน 
 

 นอกจากนั้นความชื่นชอบในตัวโดราเอมอนของฉันยังไม่หมดเท่านี้
ฉันเกือบไปถึงจุดสูงสุดที่คนชอบโดราเอมอนคนหนึ่งในประเทศไทยจะไปถึงได้
นั่นคือรายการแฟนพันธุ์แท้นั่นเอง ฉันในตอน ป.5 ดูโทรทัศน์แล้วเห็นโฆษณา
เชิญชวนของรายการแฟนพันธุ์แท้ที่ว่า 

“หากท่านชื่นชอบในเรื่องเหล่านี้ ก็ให้ติดต่อมาหาเรา” 

และหนึ่งในเรื่องที่เขาประกาศนั้นก็มีโดราเอมอนด้วย ฉันก็เลยเปิดอินเตอร์เนท
และสมัครไปเล่น ๆ ไม่รู้หรอกว่าวันหนึ่งอะไรจะเกิดขึ้น จำได้ดีเลยว่าวันนั้นคุณแม่
เป็นคนรับโทรศัพท์ และงงมากเลยว่าทำไมมีผู้ชายโทรมาหาลูกสาว
ปรากฏว่าเป็นรายการแฟนพันธุ์แท้โทรมาหาฉันนั่นเอง 

ทางทีมงานได้สัมภาษณ์พร้อมตั้งคำถามกับฉันอยู่พอสมควร ฉันตอบได้หมด
ทางทีมงานเลยเชิญไปที่บริษัทเวิร์คพอยท์เพื่อสัมภาษณ์รอบสุดท้าย ดีใจมากเลย
จะได้ออกทีวีเหรอเนี่ย แต่ความฝันของฉันกลับดับวูบลงเพราะคำถามที่ว่า
 
“ใครเป็นผู้พากษ์เสียงไจแอนท์” ดูมาตั้งแต่เด็กแท้ ๆ แต่กลับตอบไม่ได้ 
ฉันเลยตอบไปว่าไม่รู้ พี่ทีมงานก็เลยถามคุณแม่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ว่า 

“คุณแม่รู้ไหมครับ” คุณแม่ตอบอย่างมั่นใจเลยว่า “น้าต๋อยเซมเบ้”
อ้าว แม่คะ ทำไมรู้แล้วไม่ส่งซิกบอก ดาวเลยดับเพราะคำถามนั้นแหละ 
น่าเสียดายมาก ๆ เพราะว่าวันถ่ายทำจริงฉันก็ตามไปเชียร์ด้วย และตอบได้ทุกคำถามเลย 
 
ถ้าไม่ใช่เพราะน้าต๋อยฉันก็ได้เป็นสุดยอดแฟนพันธุ์แท้โดราเอมอนแล้วเชียว 
ทุกวันนี้ก็คอยตามข่าวอยู่ตลอดว่าเขาจะรับสมัครแฟนพันธุ์แท้โดราเอมอนอีกเมื่อไหร่ 
คราวนี้ล่ะจะไปคืนสังเวียนให้ดู


ฉันยังจำได้ดีถึงวันหนึ่งที่เปลี่ยนชีวิตฉันไปอย่างสิ้นเชิง
ตอน ป.1 ฉันนั่งกินข้าวอยู่หน้าทีวีพร้อมกับครอบครัว นักข่าวออกมาบอกว่า
“อ.ฟุจิโกะ F ฟุจิโอะ ผู้วาดโดราเอมอนเสียชีวิตแล้ว” ฉันพุดอะไรไม่ออก
เรื่องจริงหรือนี่ ฉันจะไม่มีโดราเอมอนอ่านอีกแล้วหรือ ฉันจะไม่มีโดราเอมอนดูอีกแล้วหรือ
แล้วฉันกับโดราเอมอนจะเป็นอย่างไรต่อไปนะ ฉันจะเลิกชอบเรื่องนี้ ไปชอบเรื่องอื่นเลยหรือเปล่า.... 

กาลเวลากว่า 20 ปีก็ได้พิสูจน์แล้วว่า ฉันยังคงรักโดราเอมอนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง


ฉันเริ่มอ่านหนังสือ ก็เพราะโดราเอมอน รูปการ์ตูนรูปแรกที่ฉันวาดได้
ก็คือรูปโดราเอมอนที่คุณพ่อเป็นคนสอน ทุกวันนี้ฉันที่ชอบอ่าน ชอบวาด
ชอบแต่งเรื่อง อยากเป็นนักเขียนการ์ตูนก็เพราะโดราเอมอนนี้เองที่เป็นแรงผลักดันฉันขึ้นมา
ฉันชอบในเรื่องราวความคิดสร้างสรรค์อันไร้ขีดจำกัดที่ อ.ฮิโรชิ ฟุจิโมโตะ
หรือที่รู้จักกันในนามของ ฟุจิโกะ F.ฟุจิโอะ ได้สร้างขึ้นมา ของวิเศษต่าง ๆ หลายอย่างที่
อาจารย์ได้เขียนขึ้นมาก็เป็นแรงบันดาลใจให้เด็ก ๆ หลายคนเกิดความคิดสร้างสรรค์ว่า
ถ้าฉันเป็นโนบิตะ ฉันจะไม่พลาดแบบโนบิตะหรอก ฉันจะทำอย่างนู้น อย่างนี้บ้างล่ะ
และเมื่อพวกเขาเติบโตขึ้น ก็อาจเป็นแรงบันดาลใจให้ใครหลายคนเป็นนักวิทยาศาสตร์
และพยายามสรรสร้างของวิเศษของโดราเอมอนให้เกิดขึ้นในโลกจริงของพวกเรา 
 

 สำหรับฉันคงไม่ได้ทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ถึงขนาดนั้น สิ่งที่ฉันทำได้มีแค่สิ่งที่ฉันชอบ 
นั่นคือการวาด การเขียน ฉันอยากจะเป็นอย่างอาจารย์ฟุจิโกะ ที่งานเขียนของท่านเป็น
แรงบันดาลใจให้ใครต่อหลายคน รวมทั้งฉันด้วย ที่อยากจะเป็นนักเขียนนักวาดเพราะชื่นชอบ
ในงานเขียนของท่าน เป็นแรงบันดาลใจตลอดกาลของฉันฉันเองก็อยากจะเป็นคน ๆ หนึ่ง
ที่เป็นแรงบันดาลใจให้ใครคนอื่นอีกเช่นเดียวกัน 
 

หากมีโอกาสสักครั้ง ฉันอยากจะเยี่ยมหลุมศพของ อ.ฟุจิโกะที่ญี่ปุ่นสักครั้ง 
อยากจะไปบอกแก่ป้ายหลุมศพของท่านว่า เพราะท่านนั่นเองที่ทำให้ฉันมายืนอยู่ที่จุด ๆ นี้ได้
 อยากจะบอกแก่ท่านว่า ท่านคือแรงบันดาลใจ และเป็นครูคนแรกของฉันที่ฉันนับถือสุดหัวใจ
 

โดราเอมอนกับฉันรู้จักกันมาร่วม 20 ปี และจะยังคงเป็นเช่นนี้อีกไม่ว่าจะผ่านไปสักกี่ปีก็ตาม 
เป็นเพื่อนรักที่รู้จักกันมานาน ยามที่เศร้า ยามที่ท้อแท้ เมื่อหยิบโดราเอมอนขึ้นมาอ่าน
ก็ทำให้เรามีรอยยิ้มได้ เป็นเพื่อนที่อยู่เคียงข้างกันเสมอมา
 
มักจะมีคนฉันว่าถ้าหากโลกนี้ไม่มีโดราเอมอนแล้วฉันจะชอบอะไร
คำตอบของฉันก็คือ จะถามให้ได้อะไรขึ้นมา เพราะยังไงก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว 
 
และถึงยังไงฉันก็จะรักโดราเอมอนไปตลอดกาล
 

Comment

Comment:

Tweet

น่าสนสนจุงเบย big smile open-mounthed smile open-mounthed smile

#3 By nuknik (103.7.57.18|182.93.234.233) on 2013-02-11 10:55

สะ... ซึ้งฟร่ะ TT TT
ป.ล. แกไม่น่าพลาดเพราะน้าต๋อยเลย

#2 By แมลงสาบไร้จะงอย (103.7.57.18|171.101.144.156) on 2013-01-30 09:19

มีกี่ไลค์ ให้หมดถังเลย
รู้จักโดราเอม่อนตั้งแต่อนุบาลเหมือนกัน ถัดจากมิกกี้เมาส์น่ะนะ (ฮา)
ตอนอนุบาล ระหว่างเดินแถวในโรงเรียนเคยนึกภาพตัวเองติดคอปเตอร์ไม้ไผ่บินอยู่เหนือเพื่อนๆ
ที่กำลังเดินแถวอยู่ล่ะ 555+
เคยอยากเป็นนักเขียนการ์ตูนเพราะอาจารย์ฟูจิโกะฯ เหมือนกัน หนักกว่านั้นเคยสะสมน็อต สปริง อะไรทุกสิ่งอย่างเพื่อหวังว่าจะได้สร้างโดราเอม่อนในอนาคต (ตอนนี้ทิ้งหมดแล้ว เดี๋ยวโดนหัวเราะ...อีกอย่างหัวทางวิทย์นี่ก็ไม่มีอยู่แล้ว มาเกิดในหัวเราละกันนะโดราจัง)

#1 By Chibidora (103.7.57.18|125.25.109.66) on 2013-01-30 09:04

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...