ไม่ทัน!!
ไม่ทันเทศกาลกับเขาอีกแล้ว T[]T!!!
เอาเถอะนะ ถือว่าอเมริกาเขายังไม่ฉลองฮาโลวีนก็แล้วกัน (แถไปเรื่อย)
ไม่นึกว่าวาดรูปลงสีทัน แต่แต่งฟิคไม่ทันอ่า OTL!!!
นี่เป็นฟิค+แฟนอาร์ทแรกเลยมั้งที่เอาลงบล๊อค
(ไม่นับเจ้าคาดาจทางซ้ายนะ)
ไม่น่าเชื่อว่าสป๊อคทำให้เราเป็นไปได้อย่างนี้จริงๆ =[]=!
ไม่มีอะไรจะพูดละ ไว้โม้ต่อท้ายบล๊อค ไปอ่านฟิคกันก่อนเน้อ

ก่อนอื่น แปะๆคำเตือน

Warning!!!
1. ขออภัย Trekkie ทั่วโลกด้วยค่ะ _(- -)_
2. Yaoi Alert!! แต่แค่นิดหน่อยพอให้ใจชื่นบาน
3. ติชมตามสะดวกค่ะ ไอ้คิดไม่กัด

++++++++++++++++++++++++

-= The Taste of Green Halloween =-

วันที่ดวงดาว 4832.67

--บันทึกกัปตัน
หลังจากจบเหตุการณ์วุ่นวายบนดาวเคราะห์ที่ยังไม่ได้รับการพิสูจน์หมายเลข 1412 มาได้ด้วยดี
คุณสก๊อตก็ตรวจพบว่าชิ้นส่วนบางชิ้นบนยานเอนเทอร์ไพร์ซชำรุดเสียหาย
ซึ่งยังไม่ก่อให้เกิดอันตรายในตอนนี้ แต่หากปล่อยทิ้งไว้เป็นเวลานานแผลเล็กๆ
ก็อาจลุกลามเป็นก้อนมะเร็งได้ ประจวบเหมาะกับไม่มีภารกิจเร่งด่วนเข้ามา
ผมจึงออกคำสั่งให้ยานเอนเทอร์ไพร์ซมุ่งหน้าไปยังโคโลนีโลกเพื่อซ่อมบำรุงยานที่ความเร็ววาร์ประดับ 3 
สถานการณ์ทุกอย่างอยู่ในภาวะปกติ

ยกเว้นเสียแต่ว่าถ้ากัปตันคนเก่งแห่งยานเอนเทอร์ไพร์ซไม่คิดอะไรแผลงๆขึ้นมา
เมื่อเขาบังเอิญเห็นปฏิทินตามเวลาโลกบนโต๊ะของเขา ค่ำคืนเสมือนวันฮาโลวีน
ที่ทุกๆคนต่างก็ไม่เคยคิดถึงมันจึงกลับมาให้ลูกเรือบนยานได้สัมผัสบรรยากาศ
ของประเพณีดั้งเดิมบนโลกอีกครั้งหนึ่ง

“Trick or Treat!” เสียงที่ร่าเริงดังขึ้นในห้องพักผ่อนรวมได้ทำลาย
ความเงียบของเหล่าลูกเรือที่ต่างก็กำลังพักผ่อนตามอัธยาศัยของตน
บ้างก็จับกลุ่มคุย บ้างก็นั่งประลองสมองกันด้วยเกมเล็กๆน้อยๆ
แต่ที่มาของเสียงนั้นมีต้นกำเนิดมาจากกลุ่มของสาวๆที่กำลังทานของว่างกันอยู่

“จะยอมให้ขนมในจานกับผมเสียดีๆ รึว่าจะให้ผมหลอกเสียให้เข็ดล่ะสาวๆ?”
ซึ่งต้นตอของเสียงชายหนุ่มหนึ่งเดียวในหมู่หญิงสาวก็ไม่ใช่ใครอื่น
กัปตันเคิร์กที่ทุกๆคนต่างก็รู้จักดีนั่นเอง ซึ่งคำตอบที่กัปตันจะได้รับจากคำถามแปลกๆ
ที่เขาเพิ่งจะถามออกไปนั้นคงจะเป็นอะไรอื่นไปไม่ได้
นอกเสียจากเสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวตอบกลับมา

“คุณทำอะไรอยู่หรือคะ  กัปตัน?” อูฮูร่า เจ้าหน้าที่สื่อสารเป็นผู้ที่ถามขึ้นทั้งๆที่ยังหัวเราะอยู่ 
ในขณะที่เพื่อนสาวทั้งหลายของเธอยังคงจดจ่ออยู่กับผ้าคลุมสีดำที่ดูสง่างาม
 กับเขี้ยวปลอมที่อยู่ในปากของกัปตันเคิร์ก ซึ่งทั้งสองสิ่งนี้มันช่างไม่เข้ากับ
ชุดเครื่องแบบกัปตันของเขาเอาเสียเลย

“เทศกาลฮาโลวีนยังไงล่ะคุณอูฮูร่า!” เคิร์กตอบด้วยเสียงอู้อี้เพราะเขี้ยวปลอมนั้น
ค่อนข้างเป็นอุปสรรคในการพูดสำหรับเขาพอดู

“มันเป็นประเพณีน่ะว่าผู้คนจะแต่งตัวเป็นผีปีศาจ  แล้วออกมาขู่ให้ผู้คนกลัวโดยแลกกับขนม”

“นั่นมันเป็นการละเล่นของเด็กไม่ใช่เหรอครับ?”  คุณซูลูที่ศึกษาเรื่องราวในประวัติศาสตร์มาบ้างพูดขัด
หลังจากที่เบนความสนใจมายังศูนย์กลางของห้อง หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ
ตอนนี้ทุกๆคนในห้องพักผ่อนรวมล้วนหยุดกิจกรรมที่ทำอยู่ชั่วคราว
เพราะการปรากฏตัวอย่างผิดปกติของกัปตันเคิร์กหมดแล้ว

“ก็บนยานเอนเทอร์ไพร์ซไม่มีเด็กเลยนี่นา  ผมจึงต้องสวมหัวใจเด็กหนุ่ม
เพื่อสร้างความบันเทิงให้กับลูกเรือของผม  เป็นรางวัลตอบแทนหลังจาก
ต้องผจญภัยร่วมกันมายาวนาน”  จิม เคิร์กพูดอย่างมั่นใจ
พลางสะบัดผ้าคลุมสีดำของเขาราวกับแวมไพร์ในตำนานโบราณไม่มีผิดเพี้ยน
ทั้งคำพูดและท่าทางของเขาจึงสร้างเสียหัวเราะให้กับทุกคนได้สมคำคุยโว

“แล้วคำตอบล่ะครับ?”  แวมไพร์ตัวปลอมหันกลับมาทางสาวๆพร้อมกับโปรยยิ้มหวานและถามอีกครั้ง

“คงจะให้หมดทั้งจานนี่ไม่ได้หรอกค่ะกัปตัน” โยแมนเป็นคนที่เริ่มต้นเป็นคนแรก 

“ฉันจะแบ่งให้คำนึงแล้วกันค่ะ” ว่าแล้วเธอก็บรรจงใช้ช้อนตักขนมในจานของเธอส่งให้กับกัปตัน

“อ้าปากสิคะ”  ถ้าหากชายหนุ่มคนไหนกล้าปฏิเสธรอยยิ้มและท่าทางอ่อนหวานนี้ได้ 
คนๆนั้นก็คงจะเป็นชาววัลแคน หรือไม่ก็บ้าเต็มที ซึ่งแน่นอนว่าจิม เคิร์ก นั้นไม่ใช่ทั้งสองอย่าง
จึงอ้าปากรับขนมที่ตั้งใจป้อนมาให้อย่างนิ่มนวล
แน่นอนว่าสร้างความอิจฉาให้กับเหล่าหนุ่มๆในห้องได้ไม่น้อย

“ตาฉันแล้วค่ะกัปตัน”  ฝ่ายอูฮูร่าเริ่มทำตามบ้าง  แล้วจากนั้นสาวๆคนอื่นในกลุ่มก็แย่งกัน
ป้อนขนมให้แก่กัปตันรูปหล่อของพวกเธอ เนื่องจากมีโอกาสไม่บ่อยนักหรอกที่กัปตันที่สาวๆใฝ่ฝัน
ถึงจะลงมาคุยเล่นกับพวกเธอเช่นนี้ เรียกได้ว่าวันฮาโลวีนตามปฏิทินบนโลกในวันนี้
เป็นโอกาสทองของพวกเธอทีเดียว

+++++++++++++++++++++++

ไม่นานนักเรื่องวันฮาโลวีนก็กระจายไปทั่วยาน  กัปตันเคิร์กใช้เวลาเกือบทั้งวัน
ในการพาร่างในชุดผ้าคลุมของเขาไปยังส่วนต่างๆของยานเพื่อรับขนมจากเหล่าลูกเรือหญิง
ที่รอการมาของเขาอยู่แล้ว พวกลูกเรือชายบางคนก็เริ่มทำเลียนแบบกัปตันของเขา
เพื่อเข้าหาเหล่าลูกเรือสาวบ้าง แต่อุปกรณ์การแปลงโฉมที่หาได้บนเอนเทอร์ไพร์ซก็ไม่ค่อยเอื้ออำนวยนัก
เพราะดูท่าทางแล้วกัปตันเคิร์กคงจะเตรียมแผนการนี้มานาน ถึงขนาดหาผ้าคลุมกับเขี้ยวปลอมมา
เก็บไว้ในยานเลยทีเดียว พวกเขาเลยอาศัยสีมาเขียนหน้าตากันแทนจนดูตลกมากกว่าที่จะเรียกว่าน่ากลัว
แต่ก็เรียกความสนใจจากหญิงสาวได้ไม่แพ้กัน แทบจะเรียกได้ว่าพวกเขาเริ่มตีความความหมายของ
เทศกาลฮาโลวีนผิดเพี้ยนไปจนจะกลายเป็นวันแห่งความรักอยู่แล้ว

แต่ถึงกระนั้นกัปตันเคิร์กก็ไม่ได้คิดถือสาอะไร เพราะจุดมุ่งหมายดั้งเดิมของเขาก็คือ
การสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้แก่เหล่าลูกเรือที่คร่ำเคร่งกับหน้าที่กันมานานนั่นเอง

หลังจากที่ตระเวนไปหาสาวๆทั่วทั้งยานแล้ว เคิร์กก็นึกขึ้นมาได้ว่ายังเหลือนางพยาบาลชาเปล
ผู้ช่วยของหมอแมคคอยเพื่อนของเขาอยู่คนหนึ่ง เขาไม่รู้ว่าสองคนนั้นจะรู้เรื่องรู้ราวอะไรภายนอกบ้างรึเปล่า
เพราะเอาแต่ขลุกอยู่ในห้องพยาบาลทั้งวัน เมื่อเคิร์กลองนึกถึงปฏิกิริยาของหมอแมคคอยจอมจู้จี้
แล้วก็อยากเห็นขึ้นมาทันทีว่าจะจริงจังได้สักแค่ไหน ขาทั้งสองข้างก็พาเขาบุกไปหาเพื่อนที่ห้องทำงานทันที

“กำลังรออยู่เลยค่ะกัปตัน” ทันทีที่เคิร์กย่างเท้าผ่านประตูอัตโนมัติเข้าไป
เขาก็เห็นพยาบาลชาเปลยิ้มให้อย่างสุขุมอย่างเป็นผู้ใหญ่ 
แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความงามของเธอแพ้สาวแรกรุ่นคนอื่นในยานเลย
 เมื่อเห็นดังนั้นเคิร์กก็สะบัดผ้าคลุมและเก๊กท่าเท่ตามแบบฉบับของเขา

“Trick or Treat?” เคิร์กพูดพร้อมยิ้มโปรยสเน่ห์ให้หญิงสาวพอเป็นพิธี
แต่จากการที่เธอยืนรอเขาอยู่ที่หน้าประตูพร้อมห่อขนมเล็กๆในมือ ก็คงให้เขาเดาคำตอบได้ไม่ยากนัก

“วันนี้ทานแต่ขนมระวังฟันผุนะคะ”  พยาบาลสาวยิ้มหวานพร้อมกับ
หย่อนขนมของเธอลงถุงเล็กๆที่เคิร์กเตรียมไว้

“อ้อ! ระวังเรื่องอ้วนด้วยค่ะ คุณหมอแมคคอยยิ่งบ่นๆอยู่ด้วยว่าช่วงนี้กัปตันน้ำหนักเกิน”

“จะว่าไปแล้ว...แมคคอยอยู่ไหนเหรอ? แล้วคุณหมอของเราได้รู้ข่าวคราวอะไรข้างนอกบ้างรึเปล่าเนี่ย?”

“คุณหมออยู่ด้านในค่ะ” ชาเปลว่าพร้อมหัวเราะเล็กน้อย

“แต่ถ้าถามว่ารู้เรื่องข้างนอกบ้างหรือเปล่า... ฉันก็ตอบไม่ได้ค่ะ”

โดยไม่ต้องรีรอ  จิม เคิร์ก ก็ปั้นหน้าระรื่นและสาวเท้าเข้าในห้องด้านในทันที

“เฮ้! ดอค Trick or Treat!”
เป็นอีกครั้งที่เคิร์กใช้เสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของตนทำลายความเงียบ
แต่ทุกครั้งที่ไปสิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือเสียงหัวเราะ
ทว่าจะมีก็แต่ห้องนี้นี่แหละที่เจ้าของห้องไม่รับแขกเอาเสียเลย

“ฉันเป็นหมอนะ ไม่ใช่สาวๆที่จะมาขำกับมุกสิ้นคิดของนาย”
เป็นไปตามที่เคิร์กคาด แมคคอยพูดอย่างหงุดหงิดทันทีที่ได้ยินเสียงของเคิร์ก
เขาไม่รับมุกเอาเสียเลย และยังคงหันหลังให้ประตูห้องเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

“นอกเสียว่าถ้านายอยากจะได้อะไรจริงๆถึงจะยอมไปล่ะก็....” 
ว่าแล้วแมคคอยก็ค่อยๆหันมาช้าๆ  และกำลังฝืนยิ้มอย่างเห็นได้ชัด
แต่ทว่าเข็มฉีดยาในมือของเขานั้นไม่ประสงค์ดีเอาเสียเลย

“ฉันจะฉีดยาแก้บ้าให้  เอาไหม?

จะได้เลิกเล่นอะไรเป็นเด็กๆซักที!”
คุณหมอตวาดใส่แวมไพร์ตัวปลอมที่เผ่นแนบออกมาจากห้องพยาบาลแทบไม่ทัน
แต่ถึงกระนั้นกัปตันก็ยังไม่ลืมที่จะหลิ่วตาให้กับนางพยาบาลในห้องก่อนลา

เคิร์กเองก็คาดเอาไว้อยู่แล้ว  ว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้จากหมอแมคคอยเพื่อนของเขา
และก็ยังต้องมีอีกหนึ่งคนที่ต้องเจอเขาก่อนที่วันฮาโลวีนของเขาในปีนี้จะสิ้นสุดลง
เจ้าหน้าที่หมายเลขหนึ่งของเอนเทอร์ไพร์ซจะคิดอย่างไรกับชุดของเขานะ
สิ่งที่เคิร์กต้องการจากสป๊อคไม่ใช่ขนม แต่เป็นปฏิกิริยาเปลี่ยนไปของชาววัลแคนคนนี้ต่างหากเล่า
ที่ทำให้ความท้าทายเป็นเหมือนกับของหวานสำหรับชายหนุ่มอย่างเขา

++++++++++++++++++++++++++++

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ  ที่สะพานเรือนั้นมีเพียงเจ้าหน้าที่วิทยาศาสตร์
ที่ยังคงทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยมอยู่เพียงผู้เดียว ทั้งๆที่ลูกเรือส่วนใหญ่ใช้เวลาช่วงนี้
ในการพักผ่อน แต่สป๊อคก็ยังคงนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
โดยไม่สนใจแม้แต่เคิร์กพี่เพิ่งจะเดินเข้ามา
เมื่อเห็นดังนั้นเคิร์กจึงเดินเข้าไปหาสป๊อคจากทางด้านหลังอย่างเงียบเชียบ

“ผมขอนับถือในความพยายามของคุณนะครับกัปตัน” 
สป๊อคพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทั้งๆที่ยังจดจ่ออยู่กับคอมพิวเตอร์

“ผมรู้สึกตัวแล้วครับว่าคุณเข้ามา ผมจึงขอเตือนว่าการกระทำใดๆ
ต่อจากนี้ของคุณคงไม่อาจทำให้ผมตกใจได้หรอกครับ”

“Trick or Treat?” เคิร์กพูดกับสป๊อคด้วยเสียงแผ่วเบา
ผิดกับการกระทำทุกครั้งของเขาตลอดวัน จากนั้นก็สะบัดผ้าคลุม
บังร่างของวัลแคนที่นั่งอยู่เบื้องล่างเขาให้หายไป ราวกับว่าผ้าคลุมสีดำ
นั้นจะดูดกลืนเบื้องร่างเข้าไปอยู่ในความมืดของรัตติกาล

สป๊อคไม่โต้ตอบอะไรอยู่พักหนึ่ง  ก่อนจะปัดแขนที่จับผ้าคลุม
ของกัปตันอยู่นั้นให้พ้นออกไปด้วยความระอา

“คุณกำลังขัดขวางการปฏิบัติงานของผมอยู่นะครับกัปตัน”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่สป๊อคก็หันเก้าอี้มาเพื่อหันมามองหน้ากัปตันจอมก่อกวนคนนี้

ความเงียบเข้าครอบงำสะพานเรืออยู่พักหนึ่งระหว่างที่
สป๊อคใช้สายตานิ่งๆของชาววัลแคนมองเคิร์กตั้งแต่หัวจรดเท้า 
เขาพิจารณาผ้าคลุมและเขี้ยวปลอมที่ดูไม่เข้าท่าของฝ่ายตรงข้าม 
ก่อนจะสรุปทุกอย่างด้วยคำพูดสั้นๆ

“ไม่สมเหตุสมผล”
สป๊อคพูดอย่างเย็นชาก่อนจะหันเก้าอี้กลับไปทำงานดังเดิม

“ไม่สมเหตุสมผลยังไงรึคุณสป๊อค?”  เคิร์กเข้าไปประชิดและถามเพื่อนชาววัลแคนของเขา
อย่างใคร่รู้โดยที่รอยยิ้มตั้งแต่ก้าวเดินเข้ามาในห้องนี้ยังคงไม่จางหายไปจากใบหน้า
จริงๆแล้วนี่ก็เป็นหนึ่งในคำตอบที่เขาคาดเดาเอาไว้แล้วเช่นกัน

“คงไม่รู้สินะว่าวันนี้วันฮาโลวีน?”  เคิร์กหยอกด้วยคำถาม
แล้วรอปฏิกิริยาโต้ตอบกลับมาด้วยใจจดจ่อที่สุด ซึ่งนั่นก็ได้ผลทีเดียว
เพราะสป๊อคหยุดมือจากงานที่ทำ และหันกลับมาได้อีกครั้ง

“ผมสามารถคำนวณเปรียบเทียบวันที่ดวงดาวกับวันที่ของโลกได้ด้วยเวลาไม่นานครับ
และผมก็รู้ด้วยครับว่าวันที่ 31 ตุลาคมบนโลกนั้นเป็นวันฮาโลวีน”
สป๊อคพูดโดยแทบจะไม่หยุดหายใจ

“แต่ผมก็มีเหตุผลมากมายครับว่าทำไมผมถึงไม่ตื่นเต้นไปกับเทศกาลนี้”  แล้วเขาก็เริ่มแจกแจง
“หนึ่งคือ ผมคือวัลแคน ความตื่นเต้นนั้นก็เป็นอารมณ์อย่างหนึ่งที่ผมไม่พึงมี และสอง
เทศกาลฮาโลวีนนั้นไม่เห็นจะเกี่ยวกับชาววัลแคนที่มีสาระอย่างผมสักเท่าไหร่เลย”

“สาม... คุณไม่จำเป็นต้องแต่งตัวแบบนั้นไปเที่ยวขออาหารจากคนอื่นก็ได้ 
ในเมื่อบนยานเอนเทอร์ไพร์ซมีช่องส่งอาหารที่ทำให้คุณสามารถกินอาหารได้ทุกเวลา
แล้วคุณจะไปเที่ยวขอจากคนอื่นทำไม” สป๊อคว่าและมองถุงขนมของเคิร์กด้วยความไม่เข้าใจ

“และเหนือสิ่งอื่นใด คุณใส่ชุดนี้ไม่ขึ้นจริงๆครับกัปตัน”

“งั้นเหรอ?”  รอยยิ้มบนใบหน้าของกัปตันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มเจื่อนๆเข้าไปทุกที
หลังจากโดนชาววัลแคนตรงหน้าหลอกด่าไปหลายชุด
โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายนี่เล่นเอาความมั่นใจของเคิร์กหายไปเป็นกอง

“แล้วตกลงนายจะว่ายังไง  จะให้ขนมฉันรึจะให้ฉันหลอกให้นายกลัวดี?”

“ถ้าคิดว่าสามารถหลอกให้ผมกลัวได้ก็เชิญครับ”
สป๊อคท้าด้วยวาจาก่อนจะหันหน้ากลับไปหาคอมพิวเตอร์อีกครั้ง

“เพราะความกลัวก็เป็นอีกหนึ่งในอารมณ์ที่ชาววัลแคนอย่างผมไม่มี”

นอกจากคำพูดที่แสนจะมั่นใจนั้นแล้ว สป๊อคยังพูดอะไรอีกมากมาย
ถึงความไร้เหตุผลของชาวโลกที่แต่งกายเป็นปีศาจและไปขู่คนอื่นๆ
ทั้งๆที่คนเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องกลัวเพราะรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นการปลอมตัว
เคิร์กก็ได้แต่นิ่งเงียบเพราะกำลังครุ่นคิดว่าจะจัดการกับชาววัลแคนตรงหน้าอย่างไรดี...

แล้วเขาก็ได้คำตอบในตอนที่สป๊อคเริ่มพูดย้อนไปถึงอดีตกาลว่าเทศกาลฮาโลวีนบนโลกนั้น
เกิดขึ้นมาเพราะอะไร แต่เคิร์กไม่ได้สนใจที่จะฟังเลย
เพราะคมเขี้ยวปลอมในปากของเขากำลังเล็งที่ต้นคอขาวของเบื้องล่าง และ....

“อ๊ะ! จิม!!!!”
สป๊อคร้องพร้อมกับกระทุ้งศอกขวาเข้าที่ใบหน้าและคมเขี้ยวที่กัดลงบนคอของเขา
ร่างที่เข้าทำร้ายเขาจนข้างลำคอเกิดเป็นแผลถลอกและทำให้เลือดสีเขียวของชาววัลแคนไหลซิบออกมา
ความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาชั่ววินาทีทำให้อารมณ์ตกใจเกิดขึ้นกับชาววัลแคนจนได้

“ทำอะไรของคุณน่ะ!” สป๊อคขึ้นเสียงกับร่างที่เพิ่งจะเซออกไปจากร่างกายเขา
รอบริมฝีปากยังมีเลือดของชาววัลแคนติดอยู่ เคิร์กไม่ได้ถือสาอะไรกับความเจ็บปวดนี้เลย
เขาค่อยๆให้นิ้วมือเช็ดคราบเลือดสีเขียวตามใบหน้า ก่อนจะพูดออกมา

“เลือดสีเขียวนี่ก็หวานใช้ได้นะ”
เคิร์กยิ้มพลางเลียเลือดตามปลายนิ้ว ในความคิดของสป๊อค
เขาคิดว่าเคิร์กในตอนนี้ดูเหมือนคนโรคจิตเอามากๆ

“หึหึหึ ตอนนี้นายโดนแวมไพร์กัดแล้ว นายก็ต้องมาเป็นพวกเดียวกับฉันนะสป๊อค”

เมื่อเคิร์กพูดถึงบาดแผลที่ต้นคอ สป๊อคก็สัมผัสได้ว่าเลือดเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง 
เขาจึงใช้มือกดบาดแผลเอาไว้เพื่อปฐมพยาบาลเบื้องต้นไปก่อน 
หลังจากเสร็จธุระกับคนบ้าตรงหน้านี้แล้วเขาจะไปรักษาทันที

“ผมขอพูดอีกครั้งนะจิม”  สป๊อคย้ำ และเคิร์กสาบานได้เลยว่าแม้จะแค่แวปเดียวแต่สป๊อคกำลังใช้อารมณ์อยู่แน่ๆ

“ทั้งเทศกาลนี้  และเหตุผลของคุณ...

มันไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเลยครับ!”

สป๊อคขึ้นเสียงพร้อมทำท่าว่าจะเดินออกไปจากสะพานเรือ
แต่เขาก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมายัดของสิ่งหนึ่งลงในมือเคิร์กเสียก่อน

เมื่อเคิร์กพิจารณาสิ่งที่อยู่ในมือ  เขาก็พบว่ามันคือถุงสีเงินเล็กๆที่ด้านในบรรจุก้อนกลมๆเอาไว้
รอยยิ้มแห่งชัยชนะก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเคิร์กด้วยความยินดีเป็นที่สุด

“ลูกอมเหรอ? นายยอมให้ขนมฉันแล้วสินะ?”

“ยาระงับอาการฝันผุต่างหากครับ” 
สป๊อคเร่งพูดก่อนจะหันหัวไปหาประตูห้อง
โดยไม่เหลียวกลับมามองกัปตันของเขาที่กำห่อขนมไว้ราวกับของมีค่า

เพียงเท่านี้เคิร์กก็ได้รับของที่จะฝากไว้ในฮาโลวีนในความทรงจำของเขามากเพียงพอแล้ว

อ้อ!... แต่ขอเว้นของจากแมคคอยไว้คนนึงนะ

=- Fin -=

หลังจากนั้น....

ให้หมอแมคคอยฉีดยาซักเข็มก็ดีนะเนี่ย

######################

ฮูเร่! จบแล้วจ้า - - /

คิดว่าคริสมาสต์นี้ สป๊อคควรจะ

ให้ของขวัญตาเคิร์กหรือไม่?

กด 1 ให้ๆไปเถอะ
กด 2 อย่าให้นะ!

ส่งมาที่ 1900-1900-0000
เฮ้ย!!!! ไม่ต้องส่งไปไหนหรอก เขียนตอบในบล๊อคนี้แหล่ะจ้า

อนึ่ง... ไม่มีหลักประกันอะไรทั้งนั้นว่าฟิควันคริสมาสต์มันจะมา 555

นี่คงเป็นเอนทรีสุดท้ายก่อนกลับสู่ภาวะดองอ่ะนะ
เพราะว่าวันจันทร์เปิดเทอมแล้วก๊า T[]T!!!!
ปิดเทอมแค่สองอาทิตย์เองอ๊าาา~!!!
เอาเถอะ ดีกว่าไม่ได้ปิด ซิกๆ

เอ้อ! มีของฝากมาให้เล่นกัน
อยากบอกว่าวันที่ดวงดาวที่เขียนในฟิคไม่ได้มั่วนะ
เพราะมันมีสูตรคำนวนวันที่โลก กับวันที่ดวงดาวอยู่!
 
เอ๋? จะถามสูตรเหรอ?
อย่ามาถามคนที่ไม่ได้เรียนเลขมา2-3ปีแล้วอย่างไรเลย = ='
แต่มีเวปคำนวนอยู่จ้า!!!

เวปนี้เลย
http://www.hillschmidt.de/gbr/sternenzeit.htm

ไปดูซิว่าวันเกิด วันสำคัญอะไรพวกนี้ตรงกับวันที่ดวงดาวเท่าไหร่
ถ้าจะเอาปี ค.ศ.ตามในซีรีย์ ก็ประมาณปี 2327 จ้า
(เริ่ม Star date 1 ที่ปี 2323)

ฝากฟิคไว้ด้วยก็แล้วกันค่า

บาย~